!من...سارام

ای نوجوان، آهسته ران

!من...سارام

ای نوجوان، آهسته ران

!من...سارام

ایناش. این ساراس. همین خانم محترم که با لباس رنگی پنگی نشسته دم کلاس نقاشی و حافظ میخونه. با این قیافه عحیب غریب که معلوم نیست از چی ناراحته. اصلا ناراحته؟ یا خجالت کشیده؟ یا داره زیرلبی میخنده؟ شایدم داره فکر میکنه الآن باید چه حالتی داشته باشه. ولی باور کنین اگه از خودش بپرسین چه مرگته نمیدونه.
نه بابا! نگا به این قیافه مظلومش نکنین. کارش همینه. میشینه اونجا با یه لبخند ملیح به ملت نگاه میکنه... فک میکنی داره میگه:‌ چه مردمان نیکویی! ولی بعد... خیلی شیک و مجلسی میاد اینجا پدرشونو در میاره. خلاصه که تا میشه خودتونو دور نگه دارین. رحم نمیکنه.

آخرین نظرات
پیوندهای روزانه

شعرهای سبز، خواب های سبز

شنبه, ۲۰ آبان ۱۳۹۶، ۰۸:۵۵ ب.ظ

دیشب خواب عجیبی دیدم. مدتها بود خوابی اینطور شفاف و داستان دار و آبرومند ندیده بودم. نوشتمش تا یادم بماند.

گمانم جنگلهای شمال بود. طبیعت بکر. سبز. یکدست. قطار شده بودیم و با سرعت میرفتیم. یک گروه بودیم...

بقیه؟ گمانم بچه های کنگره شعر جوان بودند. به هر حال زیاد بودیم و جاده باریک. و با سرعتی آزاردهنده به سوی مقصدی نامعلوم حرکت میکردیم. کناره جاده سبز سبز بود. بی نهایت سبز. ولی ما همه کناره دیواره صخره بودیم و با شتاب میرفتیم.

برادرم هم بود. طبق معمول او میدوید و من مثل پیرزن ها نفسم بند آمده بود. چه صحنه هایی بود. زیبا و اضطراب آور. پرسپکتیو نداشت و برادرم از فاصله دور هنوز بزرگ بود. چه راحت میرفت. نفس نفس میزدم و نگاهم را از جنگل میگرفتم و میانداختم روی کفشهایم.. وقتی رسیدی نگاه کن!

به این فکر می کردم که پشت سری ها من را میبینند؟ جلویی ها چطور؟! آیا جایی که می رویم باید شعر بخوانیم؟ چه بخوانم؟ وقتی رسیدیم میتوانم جنگل را ببینم؟ در مواجهه با جنگل چه باید بکنم؟

یکدفعه یک نفر از ته صف گفت: وای! همه پایین را نگاه کردیم. یکی مان آنجا بود. آن پایین، مثل کمد لحافها وسوسه انگیز و پرطراوت بود. بزرگتر. سبزتر. و بی نهایت.. تر! جان میداد برای خودکشی. ولی آن خانم نمی خواست بمیرد. پایش لیز خورده بود و حالا وسط سبزی ها انگار داشت غرق میشد. دست و پا میزد. ما شفاف و بزرگ میدیدمش. با اینکه خیلی پایین بود. خیلی. شاید چهل متر.

یک نفر (گمانم سهیل محمودی بود؛ عاقل و معقول تر. اخموتر. سالک تر.) گفت: می رویم پایین نجاتش می دهیم. نگاهش کردم.

 - با دقت برویم اتفاقی نمی افتد. شما هم اگر میخواهید بیایید.

آرام و آگاه از لبه پرتگاه پایین رفت. انگار از سرسره ی لیز بخورد. چند ثانیه بعد، نرم و آرام کنار زن فرود آمد.  

من هم رفتم. رفتم و رسیدم و دیگر یادم نیست.

این چند روز جدا از این که ه به شعر و شاعری و کنگره شعر جوان فکر کرده بودم، به مسیر و مقصد و عجله و بزرگی و کوچکی هم فکر کرده بودم. و البته سبزی. واژه ای که همیشه دوست دارد پشت سر شعرهایم حضور داشته باشد. زیاد محلش نمیدهم.

به هر حال سوال ها و حرفها و تردیدها در آن جاده تمام نشدند. امروز صبح همین که رسیدم دم مدرسه، یادم آمد تخته شاسی ام را جا گذاشته ام. با شرم فراوان ماجرا را گفتم و برگشتیم و راه چقدر طولانی بود. چند روز قبل، چند تا از طراحی هایم را گم کرده بودم. چند روز قبل تر گوشی ام را در مکانی شدیدا عمومی جا گذاشته بودم. چند روز بعدترش همه زندگی ام را شیفت دیلیت کرده بودم و حالی ام نشده بود. سر کلاس مرکب نبرده بودم و سر کلاس دیگر ذغال نبرده بودم و یک بار کتاب زبان جا گذاشتم و یک بار دیگر طراحی ام را زیر چرخ ماشین انداختم و ... بعضی ها جبران شد و بعضی ها نه و بعضی ها هم مهم نبود. ولی به هر حال هر کدام میخی زد توی دلم که البته کندمشان ولی هنوز جایشان درد میکند. کاشکی یک نفر از سر بی حواسی فایلهایم را پاک کرده بود. کاشکی یک نفر از سر حسودی نقاشی هایم را آتش زده بود. کاشکی یک نفر گوشی ام را گرفته بود و پس نداده بود و... نخیر عزیزم همه اش خودت بودی.

تصمیم گرفته بودم چند ساعتی راحت و بدون فکر بنشینم نقاشی کنم و موسیقی گوش بدهم. مگر میشد؟ همه دنیا توی سرم میچرخید و هر کسی آن وسط حرفی میزد. و بیشتر از همه خودم: نمیخواهی بروی یک کار مفیدتر بکنی؟!

به خودم میگویم بنشین کنار جاده، سبزی ببین. نه نمی شود...کار داریم! خب پس برو و زیرچشمی نگاه نکن. برو بابا..مگر پادگان است؟ میگویم: خب وقتت را تقسیم کن تا هم به خودت فشار نیاوری و هم به تفریحاتت برسی و هم اینقدر گیج و گم گشته نشوی.

ایندفعه نگاهی به خودم می اندازم و لبخند میزنم و بهش حق میدهم. خیل خب قبول، جمله نفرت انگیزی بود!

شب، قبل از خواب، یکی از این شعرهای شبیه هذیان ناگهانی را، بازنویسی کردم. البته خیلی تغییرش ندادم. ولی خوشم آمد. شاید همین، خوابم را ساخت. هر چه هست، از گفتن " به چیزهای خوب فکر کن" و در همان لحظه هجوم آوردن همه افکار وحشتناک و روی اعصاب و دردناک و چندش آور و بی تربیتی به ذهن آدم که بهتر است. نه؟

شعرم را اینجا مینویسم. دوستش دارم زیاد. و میدانم که کنگره ای ها با ایرادهای ساختاری شعرم را اذیت میکنند. برای آنها نمیفرستم. باشد اینجا دور هم بخوانیم و خوابهای سبز ببینیم. البته با یک کم تفاوت.

امشب قبل از خواب میروم زیر لحاف سبز و یک شعر جدید میگویم. نیمه اول را بر لب جوی مینشینم، و نصف دوم را همراهش شنا میکنم... شاید خوابم خوش سبز تر شد. 

نیمه سوم می آیم برای شما نتیجه را تعریف میکنم. :)


پ.ن: نه! اینهمه عرق ریختم و پست نوشتم، با شعر یکی اش نمی کنم! باشد برای چند روز بعد...

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۶/۰۸/۲۰
سارا

نظرات  (۴)

سلام سارا. خیلی کم حوصله می کنم یه متن حتی جذاب را تا آخر بخونم... ولی این پست تو رو تا آخر خوندم  و به جای پیاده روی روزانه، با لذت تا ته دره  اومدم...آخراش می خواستم به اشتیاق خوندن شعرت از دره بیام بیرون که شعری در کار نبود و سر خوش و راحت  برگشتم  ته همون دره سبز و قشنگ ....
پاسخ:
سلام مژگان بانو
مرسی که باهام اومدین. ولی رلستش من هنوز از دره میترسم... به شما خوش گذشت؟ 
۲۳ آبان ۹۶ ، ۱۶:۵۲ تک ندای مدرسه ...
عععععععععععععععععععععععععععععععععععععععععع O_o  o_O
تکبیر :|

۲۵ آبان ۹۶ ، ۲۳:۳۸ امیرمسعود حدیدی
با قلم زیباتون سارا خانم جذب وبلاگتون شدم
ارتباط خواب  و بیداری یکی از شگفتی های کشف نشده این دنیاست ...
پاسخ:
آره واقعا. البته برا من دفعه اول بود اتفاق می افتاد، خیلی ذوق زده شدم.

مرسی :)
به من خیلی خوش گذشت.... چند روزی ام موندم همونجا...
پاسخ:
جدن؟ من که فردا شبش رفتم تو کویر!

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی